پایان عصر فروش استعدادها ؟ نقشه جدید یوونتوس برای ساخت ستارههای آینده
![]() |
یوونتوس در حال بررسی یکی از مهمترین تغییرات راهبردی خود برای سالهای آینده است؛ تغییری که میتواند نگاه باشگاه به بازیکنان جوان، تیم دوم و آکادمی را به شکل قابلتوجهی دگرگون کند. جووانی کارنوالی، مدیرعامل و مدیرکل جدید باشگاه، در نشست سهامداران یوونتوس از ضرورت ایجاد یک برنامه جامع برای تیم اصلی، تیم Next Gen و بخش جوانان سخن گفته و تأکید کرده است که پرورش استعدادهای داخلی باید دوباره به یکی از اولویتهای اصلی باشگاه تبدیل شود.
این رویکرد در شرایطی مطرح میشود که یوونتوس طی سالهای اخیر برای تأمین منابع مالی و مدیریت هزینههای خود، بارها بازیکنان پرورشیافته در آکادمی را به فروش رسانده است. حالا مدیریت جدید معتقد است باشگاه باید از این ظرفیت به شکل متفاوتی استفاده کند؛ بهگونهای که بازیکنان جوان تنها به عنوان داراییهای قابل فروش در نظر گرفته نشوند، بلکه بتوانند به بخشی از آینده ورزشی تیم اصلی تبدیل شوند.
بر اساس گزارش روزنامه گاتزتا دلو اسپورت در چهارم نوامبر 2026، یوونتوس طی 9 پنجره نقلوانتقالاتی اخیر، بخش قابلتوجهی از درآمد حاصل از فروش بازیکنان خود را از انتقال استعدادهای جوان به دست آورده است. در میان این بازیکنان میتوان به ماتیاس سوله با مبلغ 25.6 میلیون یورو، نیکولو روولا با 17 میلیون یورو، نیکولو فاجولی با 16 میلیون یورو، دین هویسن با 15.2 میلیون یورو و ساموئل ایلینگ جونیور با 14 میلیون یورو اشاره کرد.
همچنین بازیکنانی مانند مویز کین، نیکولو ساوونا، ساموئل امبانگولا، کنان ییلدیز و چند استعداد دیگر نیز در سالهای اخیر در مرکز توجه بازار نقلوانتقالات قرار گرفتهاند. مجموع درآمد یوونتوس از فروش بازیکنان جوان از سال 2022 تاکنون، بدون احتساب پاداشها، به حدود 152.8 میلیون یورو رسیده است؛ رقمی که اهمیت اقتصادی آکادمی برای باشگاه را نشان میدهد.
با این حال، مسئله اصلی تنها میزان درآمد حاصل از فروش این بازیکنان نیست. طبق بررسی گاتزتا، تأثیر مالی فروش استعدادهای جوان بر ترازنامه باشگاه به دلیل ارزش دفتری پایینتر آنها بسیار بیشتر از فروش بسیاری از بازیکنان تیم اصلی بوده است. این موضوع باعث شده آکادمی یوونتوس در سالهای گذشته عملاً به یکی از ابزارهای مهم مدیریت مالی و تأمین منابع باشگاه تبدیل شود.
کارنوالی اکنون به دنبال تغییر این روند است. او معتقد است یوونتوس باید بتواند هزینههای ترکیب اصلی را از طریق مدیریت بهتر منابع و فروش بازیکنانی که دیگر جایگاه مشخصی در برنامههای ورزشی ندارند کنترل کند و در مقابل، استعدادهای جوان را برای تقویت آینده تیم حفظ کند.
او در نشست سهامداران باشگاه تأکید کرد که باید از هر بخش ممکن در هزینهها صرفهجویی شود، اما سرمایهگذاری روی بازیکنان جوان نباید قربانی سیاستهای کاهش هزینه شود؛ زیرا این بازیکنان آینده یوونتوس را تشکیل میدهند.
یکی از مهمترین چالشهای این برنامه، ایجاد ارتباط مؤثر میان تیم اصلی، تیم Next Gen و آکادمی است. یوونتوس سالها پیش با راهاندازی تیم دوم خود تلاش کرد فاصله میان فوتبال پایه و سطح حرفهای را کاهش دهد. هدف از این ساختار آن بود که بازیکنان جوان پیش از رسیدن به تیم اصلی، تجربه حضور در رقابتهای بزرگسالان را به دست آورند و برای شرایط فوتبال سطح اول آماده شوند.
با این حال، نتایج اخیر نشان میدهد این مسیر هنوز با اهداف اولیه فاصله دارد. طبق گزارش گاتزتا، یوونتوس در فصل گذشته برای نخستین بار طی 12 سال، حتی یک بازیکن از سیستم آکادمی خود را به تیم اصلی معرفی نکرد. این اتفاق پرسشهای مهمی درباره کارآمدی مسیر پرورش استعدادها و میزان ارتباط میان تیمهای پایه و تیم بزرگسالان ایجاد کرده است.
وضعیت رقابتی تیم Next Gen و تیم پریماورا نیز از دیگر موضوعات نگرانکننده است. هر دو تیم در مقطع گزارش در شرایط مناسبی از جدول رقابتهای خود قرار نداشتند و این مسئله نشان میدهد بازسازی ساختار جوانان صرفاً با تغییرات مدیریتی امکانپذیر نخواهد بود.
در میان استعدادهای فعلی باشگاه، نام بازیکنانی مانند اووسو، دستینی الیموگاله و وردی بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته است. الیموگاله که در سوم نوامبر قرارداد خود را تا سال 2029 تمدید کرد، یکی از نمونههای مورد توجه این سیاست جدید محسوب میشود. همچنین بازیکنانی مانند آدزیچ و آدین لیچینا که برای کسب تجربه در تیمهای دیگر حضور دارند، میتوانند در آینده بخشی از برنامههای تیم اصلی باشند.
تمدید قرارداد الیموگاله را میتوان یکی از نشانههای عملی توجه باشگاه به استعدادهای جوان دانست. با این حال، حفظ قرارداد این بازیکنان تنها نخستین مرحله از یک برنامه بلندمدت است. مهمتر از آن، فراهم کردن فرصت واقعی برای حضور در ترکیب تیم اصلی و اعتماد به تواناییهای آنها در مسابقات رسمی خواهد بود.
یکی دیگر از موضوعات مهم در این برنامه، آینده کنان ییلدز است. او نمونهای از استعدادهایی است که میتوانند به سرمایه ورزشی و اقتصادی بسیار ارزشمندی برای یوونتوس تبدیل شوند. تصمیم باشگاه درباره چنین بازیکنانی میتواند نشان دهد مدیریت جدید تا چه اندازه به تغییر سیاستهای گذشته پایبند است.
گاتزتا همچنین به این موضوع اشاره کرده که یوونتوس در پنجره نقلوانتقالات آینده باید برای مدیریت قرارداد بازیکنانی مانند فدریکو گاتی، خفرن تورام، آندرهآ کامبیاسو و جاناتان دیوید تصمیمگیری کند. در کنار آن، وضعیت بازیکنانی مانند لوئیس اوپندا، توین کوپماینرس و داگلاس لوئیز نیز میتواند در برنامه کاهش هزینههای باشگاه تأثیرگذار باشد.
در واقع، اگر یوونتوس بتواند بخشی از هزینههای خود را از طریق مدیریت صحیح ترکیب اصلی کنترل کند، فشار کمتری برای فروش استعدادهای آکادمی خواهد داشت. این همان تغییری است که کارنوالی به دنبال آن است؛ تبدیل آکادمی از یک منبع درآمد کوتاهمدت به یک سرمایهگذاری بلندمدت برای آینده باشگاه.
البته اجرای چنین برنامهای به زمان، ثبات مدیریتی و هماهنگی کامل میان کادر فنی و بخشهای مختلف باشگاه نیاز دارد. پرورش یک بازیکن جوان تا رسیدن به سطح تیم اصلی فرآیندی طولانی است و نمیتوان انتظار داشت تمام استعدادهای آکادمی به بازیکنان بزرگسال موفق تبدیل شوند.
با این وجود، برای باشگاهی مانند یوونتوس که همواره به دنبال رقابت برای کسب مهمترین جامهای فوتبال اروپا بوده، داشتن یک سیستم قدرتمند پرورش استعداد میتواند اهمیت زیادی داشته باشد. استفاده از بازیکنان جوان نهتنها هزینههای نقلوانتقالات را کاهش میدهد، بلکه میتواند به ایجاد هویت ورزشی پایدارتر و ارتباط عمیقتر میان بازیکنان و باشگاه کمک کند.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا مدیریت جدید یوونتوس میتواند به وعده خود عمل کند و نسلی از بازیکنان پرورشیافته در تورین را به تیم اصلی بازگرداند یا فشارهای مالی بار دیگر باشگاه را به سمت فروش استعدادهای جوان سوق خواهد داد؟
پاسخ این پرسش احتمالاً در پنجرههای نقلوانتقالات آینده و نحوه استفاده اسپالتی از بازیکنان تیمهای پایه مشخص خواهد شد. آنچه روشن است، یوونتوس برای بازگشت پایدار به سطح اول فوتبال اروپا تنها به خرید ستارههای بزرگ نیاز ندارد؛ بلکه باید بتواند ستارههای آینده خود را نیز در خانه پرورش دهد.










